خيلی از افراد بهيچوجه به طور کامل رشد و نمو نمی کنند و در افکار خود ـ احساسات خود و اعمال خود مانند يک طفل باقی می مانند.

در اينجا يک سؤال پيش می آيد  و آن اينکه:

آيا می توان فهميد فردی از لحاظ روحی رشد و نمو کرده است يا نه؟

چند علامت را در نظر می گيريم. شخص بالغ بايد در درجه اول بصير و مال انديش باشد. بتواند از طريق صحيح و حقيقی ارزش خود و دنيای مجاورش را بسنجد. هنگامی که جوان هستيم در يک دنيای وهم و خيال و عدم واقعيت زندگی می کنيم.  خود را يگانه منتخب ـ رباينده دل ها و قهرمان مجسم می کنيم و يا بالعکس مبغوض و خوار و ذليل و به مشابه جوجه اردک زشت تلقی می کنيم. هر چه بزرگتر می شويم خود رابهتر می شناسيم ياد می گيريم که چگونه ارزش حقيقی خود را بسنجيم به قدرت و ضعف توانايی و عدم توانايی خود پی می بريم. در در رفتار و افکار و احساسات خود بصيرت حاصل می کنيم.

بزرگتر که می شويم مال انديش هم می شويم. ياد می گيريم که چگونه از راه حقيقت با حقايق زندگی روبرو شده و نتايج اعمال خود را پيش بينی کنيم ياد می گيريم که چگونه نتايج احتمالی رفتار  خود را ببينيم. بهيچوجه اجازه نمی دهيم اميال ما بر افکار و اعمالمان حکم فرمايی کند.

فرد بالغ از لحاظ روحی در خود حس استقلال به وجود می آورد وقتی که بزرگ می شويم خود قادريم کارها را انجام داده ـ قضاوت کرده و تصميم بگيريم. شخص متکی فاقد حس امنيت می باشد به توانايی خود ايمان و اعتقادی ندارد. بنابراين به ديگران تکيه کرده و جهت حمايت و معاونت ناظر به ديگران می باشد شخص بالغ به نفس خود متکی بوده و در رفتار و اعمال خود مسئوليت را قبول می کند و برای فرار از حقايق متوسل به خيالات واهی و يا وسايل تسکينی و تحرک مصنوعی نخواهد شد.

يکی ديگر از علايم رشد و بلوغ روحی توانايی نشان دادن و سهيم بودن در عشق و محبت و در حقيقت حمايت کردن ديگری است. در دوران شير خوارگی و طفوليت احساس عشق اصولاْ متوجه به خود است. طفل اشياء را برای خود می خواهد و آن ها را برای ارضاء اميال و احتياجات خود طلب می کند. طفل به اشکال با ديگران شريک و سهيم می گردد ولی عشق فرد بالغ مشخصات ديگری دارد. ذاتاْ ميل دارد که با فرد ديگر سهيم باشد چه از نقطه نظر فکر و احساسات و چه از نقطه نظر ايده آل. ميل دارد که نه فقط خوشحال باشد بلکه خوشحال بکند ـ نه فقط از محبوب خود راضی باشد بلکه او را نيز ارضا کند. اين يک نمونه عشقی است که برای روابط زناشويی لازم می باشد. افکار و احساسات رسيده و کامل منجر به اعمال و رفتار کامل نيز می گردد. طفل از ترس انعکاس از خود عکس العملی نشان می دهد ولی بالغين از طريق انديشه و فکر. طفل در اعمال خود آن است که بدون توجه به خطرات احتمالی وسط خيابان دنبال توپ می دود ولی اعمال بالغين عمدی بوده و چون خطرات احتمالی را تشخيص می دهند در نتيجه اعمال و رفتار خود را کنترل می کنند.

شخص بالغ در رفتار خود نرمی و کنترل نشان می دهد و همواره اعمال خود را با موقعيت تطبيق می دهد. 

قدرت و مسئوليت و اختيار را قبول می نمايد. با ديگران شريک و سهيم می گردد و بالاخره در زندگی هر کجا لازم باشد هم آهنگی و تطبيق از خود به ظهور می رساند.

هر يک از ما در يک قسمت عدم بلوغ داريم. ممکن است از همه ما گاهی افکار و رفتار بچگانه ای ظاهر شود که نتيجه خاطرات طفوليت و فشار عدم امنيت زندگی امروزی می باشد.

در هر حال اگر کوشش کنيم تا علايم وعلل اعمال و عکس العمل هايی را که نتيجه عدم بلوغ است در خود و ديگران است جستجو کنيم بهتر می توانيم آن ها را قبول کرده و تحمل نماييم. چنين عملی نشانه رشد و بلوغ می باشد. برای نسل های آينده فهم و شعور والدين ـ راهنمايی ـ دقت و بالاخره نظم ثابت و استوار اجتماعی می شود که پايه بلوغ عالی تر باشد.  

بعضی از مردان و زنان خيلی از احساسات و اخلاقی را که در دوران طفوليت به دست می آورند در دوران بلوغ هم دارا خواهند بود و اين موضوع در شخصيت افراد و نحوه تطبيقی که بايد در زندگی مشترک خود به وجود آورند دخيل می باشد.

امید وارم مفید بوده باشه لطفا نظر تون رو بگید که اگه این نوع مطالب هم دوست دارید ادامه بدم مرسی .شاد و موفق باشید تا بعد